زندگی    در  ابعاد ِ در  هم     تنیده   سماعی ست

سالها در پاره ای از خواب ِ باکره ات هزار توی ِ لحظه  یخ بود


گره ِ باز   که می بستی     به شب هم می گفتی دراز بشود    چشم ِ ماه را کور کند

 
ببرها را به کدام سایه  قرض داده ای؟!


روی ِ تن ات  ماهی ها  دندان ِ  زوزه  درآورده اند


سالهاست وقتی عاشقم دوری می کنم


سر به دارها با همه چیزی کوتاه نمی آیند


سالهاست برف ِ کدر می بارد        شمال ِ سیاهی شده ای


شغالهای ِ قطبی  توی ِ سرت  قار  می کنند


مثل ِ پارس ِ آل   سگ ِ   بزرگی کرده ام


مواظب ِ تخم ِ جن ها باش


اینجا  سوگ ِ بزرگی ست

خياباني كه هر چه ميروي تمام نميشوند

هميشه اتفاقي ست

چند ميليارد نفس منحصر به فرد را مينشود

وقتي جهان در استوانه اي سفيد ميدود تا لبانت را بلبد

تخم ِ گلي كه ميتركد توي ِ آخرين پك    انتحار مدوري ست

دايره اي بزرگ شده     چشمهاي ِ  بي نفس ِ موهوم

بعد از زمين ستاره اي متولد مي شود

سبك  اما صبورانه  دم ميكشيد  پدرم  لاي ملحفه اي  سپيد-سياه

توي  لحظه هايي كه كوهه هاي يخ روي گونه هامان ميبست  

كنار شرجي نبودنت

خزر با قطره هاي حسرتم تبخير شده  

نمك زمين را متبلور به ساعتي شماته دار ميكند

زخمي كه از تو برداشته ام   

يادم باشد    هيچ  كس   هيچ  

ستاره اي كه در خودش جمع ميشود را نمي فهمد.